Yesek
İstanbul’da ne yesek, nerede yesek?
April, 2007 tarihli yazılar
April 29, 2007 6:00 pm · Yazan: selcuk · Kategoriler Balık / Deniz Mahsülleri, Meyhanede, Sağlıklı birşeyler
Hayatımda hiç gitmemiştim Rumeli Feneri’ne. Didem’in seni süper bir yere götüreyim orada demesiyle kalkıp gittik geç bir Pazar akşamı. Didem’in aklında olan dalgakıran üstündeki lokanta belediye tarafından yıkılmış, bekçi küfrede küfrede anlattı. Biz de boynumuz bükük, limanın içeri köşesindeki Baraka resturant’a gittik. 2 kişi 1 bira, 1 kola, 1 çoban, ahtapot salatası, patlıcan salatası, tereyağında karides, balık kavurma, kalamar ızgara ve belki bir mezeye daha 40 lira verince, ve de yemeklerin iyiliği ve mekanın keyifli atmosferi sayesinde pek bir memnun kaldım; yeniden gitmenini, ama bu sefer gündüz ışığı da yakalamanın farz olduğunu düşündüm.
İki hafta sonra Pazar günü Giray napalım bugün diyince, tabii ki fikri sabit ben, Baraka dedim ve tuttuk yolunu. Yolda Yeniköy’den Gülay’ı alıp bol bol yalan dolan hikaye anlattık. Biz iki kardeşe nasıl dayandı o gün bilemiyorum ama hala bizimle konuştuğuna göre o kadar da abartmamışız. Güzelce yedik, Giray’ın da benim de afiyetlerimiz yerindeydi, hakkıyla yedik; tanıyanlar miktar konusunda bir fikir edinmişlerdir. Gülay’da çaktırmadan bize ayak uydurdu. Bu sefer balık da yedik: hamsi ızgara, çipura, levrek. Bu sefer yalnız hesap önceki gibi gelmedi, adam başı 40-50 lira gibi birşeyler verdik, ve de Pazar öğleden sonra olduğu için kalabalıktı ve inatla pencere kenarına oturtmadılar.
İki gün sonra Giray hastalandı, akşam istifra etti, sonraki gün de kulağı ağrıdığı için de KBB’ciye gitti. Dış kulak iltihabı çıktı, istifra ondan olsa gerek diye düşündük. Sonraki gün ben benim karnım ağrımaya başladı ve gece birkaç kere istifra ettim. Ama kulağım filan ağrımadı hiç. Hmm, yoksa Pazartesi akşamı Tenekeciler mahallesindeki balıkçıda yediğimiz balıktan mı oldu diye düşündüm….
Giray 2, ben 1.5 gün hasta yattıktan sonra ayaklandık, haftasonu heyecanı Ahırkapı’daki Hıdrellez Şenliklerine kendimizi %100′e getirdik. Orada ne de olsa yenmesi gerek bir sürü abur cubur, yarım ekmek vs. var! Kalktık gittik, konu komşuyla rastlaştık, selam ettik, midye tavaları yarım ekmek köfteleri, sucukları, dönerleri indirdik mideye, ben bira, Giray’da Light Cola ile de bir güzel wash down ettik. Daha ilginç yemekler arayışımızda tabii ki bir kaç konu komşu daha derken Gülay’la karşılaştık. Meğersem o da hastalanmış, hatta bizim gibi ev sefası değil, hastane odasındaki keyfini serumlu olarak almayı tercih etmiş. Aslında o da bir sonraki gün yediği tavuktan mı oldu diye düşünmüş ama testler balık olduğunu ortaya çıkarmış.
Uzun lafın kısası: İlk ziyarette 0/2, ikinci ziyarette 3/3 zehirlenme; ağırlıklı olarak 3/5 zehirlenme oranı bayağı bir yüksek.
Haritada göster
April 26, 2007 8:26 pm · Yazan: eren · Kategoriler Az paraya, Maçka'da
Gönül hoca dernek yemeği için Arı Kovanı restoranını ayarlayınca nasıl birşey çıkacağını kestirememiştim ama her halükarda tahminimden iyi çıktı. Arı Kovanı, İTÜ’nün Maçka kampüsünün içinde, sosyal tesislerin parçası. Genelde memur zihniyeti ile işler ya öyle yerler. Meğer burası öyle değilmiş. Bir kere mekan kesinlikle döküntü değil, hatta zarif. Gönül hocanın getirdiği sarı peçete ve sarı şakayıklarla masalarımız da renklendi. Madem piyano koymuşlar bir köşeye, anlaşmalı oldukları piyanist hanımın o akşam bizim için çalmasını istedik. Kokteylde verdikleri şeyler, klişe ötesiydi ama yine de zarifti: Somonlu rulo krep, kiraz domatesli, karnıbaharlı crudite (aksan eksik), sigara böreği ve mititey köfte. Meze tabağı da keza, klişe ama bol çeşitli, bayağı yenebilir ve doyurucuydu. Ana yemek olan boeuf stroganoff da şaşırtıcı derecede düzgün. Bir tek panna cotta, pek olmamış. Biramızı, rakımızı, Turasan marka şarabımızı esirgemediler. İşin esas ilginç yani bütün bunları adam başı 35 liraya yapmış olmaları. Şimdi yaz geliyor, davetler mavetler oluyor ya. Biraz ötede açık havada Maçka Havuzbaşı restoran da varmış. Aklınızda bulunsun. Ama size daha fazla fiyat vereceklerdir çünkü hem sezon açılıyor hem de bir 100 kişi olacağız demiştik ve olamadık.
www.mackahavuzbasi.com
Haritada göster
April 22, 2007 5:00 pm · Yazan: sule · Kategoriler Balık / Deniz Mahsülleri, Boğaz'da
Adettendir Anadolu’dan kim İstanbul’a gelirse, soluğu bir balıkçıda alırız. Geçtiğimiz haftalardan bir pazar günü de Ankara’dan halam geldi nidalarıyla Rumeli Kavağında büyük kuzenim Ali abimin arkadaşı olduğunu anladığım “doktor” Kahraman abimizin yerine kalkan yiyelim düşleriyle attık kendimizi. Kahraman abimizin doktorluğu tıpla hiç alakalı olmayıp, tamamen müdavimlerinin taktığı aşçılığına ve balık seçimine yapılan bir övgü. Efenim masaya kuzenim harici hanımlar hakim olduğu için, meze seçimleri de bize kaldı. Enfes bir kaşarlı karides, kalamar tava, haydari, karalahanadan yapılma sarma, balıklı paçanga, balık böreği vs. gibi muhtelif ara sıcaklardan sonra gelen bütün kalkan ızgara midelere ziyafet çekti ne diyeyim. Olağanüstü hani ancak Rize köylerinde yiyebileceğiniz (tamam abarttım biraz) mısır ekmeğini de yazmadan geçemeyeceğim. Yemekle alınan haddinden fazla alkollü içecek (1 büyük Tekirdağ, sayamadığım biralar), bende gelen tatlıya kös kös bakma durumu yarattı. Ancak diğerlerinin yüzünde güller açtığından, tatlıda da bir sorun olmadığı anlaşıldı. Yerinde, zamanında ve güleryüzlü servise çok teşekkür ettik tabii. Kahraman abi ve ekibi gelenlere müşteriden ziyade, konukları gibi davrandıkları için oldukça kalabalık ve ünlü müşteri portföyüne sahip gözükmekteler. Tahmin edeceğiniz gibi hesabı kuzen ödedi. (Gözetleme esnasında yakaladığım bahşiş dahil) 6 kişi 400-YTL (Torpilli hesap olabilir).
Haritada göster
April 20, 2007 11:08 pm · Yazan: eren · Kategoriler Etobura göre et, Klasik Türk yemeği, Nişantaşı-Teşvikiye'de, Şık bir yerde
Juillard dörtlüsünün bir daha bis yapmayacaklarını anlayıp, hemen çıktık. O saatte oralarda, en hızlı yemek yiyebileceğimiz yer Borsa’ydı. Lokantanın dışında Artun Ünsal telefonda fransızcasını döktürüyordu. Gerildim onu görünce. Borsa, konser olduğu akşamlar hazırlıklı oluyormuş, geç kapıyormuş. Biz on buçuk gibi dört İngiliz adamın olduğu bir masayla Hintli ana-kızın olduğu masanın arasına oturduk. Ardından konser arasında da tatlı tatlı gülücükler dağıtan Erdal İnönü et al. geldi arkamızdaki masaya. Hiç yerinde durmuyormuş, şehir şehir geziyormuş, hiç bir daveti geri çeviremiyormuş. Bir ara Mehmet Altan’ın bir grupla beraber kalkıp gitmekte olduğunu gördüm. Buna rağmen, garsonumuzun dediğine göre müşterilerin % 80′i yabancıymış. Ya yabancı grup ya da aralarında yabancı olan Türkler. Daha çok iş yemeği. Oturaklı bir havası var nitekim Borsa’nın. Barın içkileri göstermelik değil eksiksiz mesela. Daha önce geldiğimde belki camekanlı terasında oturduğumdan, belki gündüz olduğundan o kadar farketmemiştim. Turistik olduğundan “mekan” takipçisi İstanbulluların zihin haritasından düşmesi, aleyhine değil lehine olmuş.
Menü de aslında yabancılara çalışıyor. Çok klasik yemekler var. Annemin Türk yemeği dendiğinde anladığı şekilde Osmanlı mutfağı değil, daha çok Anadolu yemekleri ve bol et ağırlıklı. Garsonun kandırmasıyla salata alıyoruz ama gavurdağını o kadar da acı yapacaklarını ne bilelim. Daha az domates, daha fazla nar ekşisi alırmış. Annem yanında bulgur pilavı ve közlenmiş kırmızı biberiyle kuzu şiş alıyor. Keşkeke boyun eğmemeyi beceren ben, orta pişmiş süt danası steak. Süt danası harika. Yumuşacık, çok lezzetli bir et ve tam ayarında pişirmişler. Yanında pazı kavurma. Şarap menüsünde ithal şarap hiç yok. Üstelik fiyatlar başka yerlere göre daha makul. Mesela bizim içtiğimiz Kavaklıdere Selection 55 lira. Bunu içince öküzgözü ve boğazkereden yapılan şarapları belki de iyi şarap olmadıklarından sevmediğimi anlıyorum. Yemeklerden en çok akılda kalan, portakallı ve dondurmalı ılık irmik helvası. Ilık irmik helvası yerken Hünkar’ı anmamak imkansız ama tane tane olmadığı halde portakalın çok yakıştığı bu helva da ayrı güzel.
Geceyarısını biraz geçe kalkıyoruz. Masaların çoğu hala dolu. Garsona “gidelim diye gözümüzün içine bakıyorsunuz, değil mi?” diye sorunca gülümsüyor. 140 lira.
www.borsarestaurant.com
Haritada göster
April 20, 2007 6:37 pm · Yazan: eren · Kategoriler Nişantaşı-Teşvikiye'de, İlginç birşeyler
Doğumgünü hediyesi alma işini biraz geçiştirmek oldu, kabul ediyorum. Yine de Zeynep’e Konak’tan aldığım ve tezgahtarın çiçek sepeti gibi paketlediği yeşil elmadan (Granny Smith?) elma şekerleri pek bir makbule geçti. Özellikle yeşil olmalarına bayıldı nedense herkes. Tanesi 5 lira.
Haritada göster
April 19, 2007 10:12 pm · Yazan: eren · Kategoriler Etiler-Levent'te, Etobura göre et, Tatlı
Ne güzel Zincirbozan’ı seyredip çok beğenmemiştik. Ne güzel ardından Kitchenette’e gidip yemek yemiştik. Annem patatesini yasak ettiğim Cafe de Paris soslu bonfile ben omlet yedim güzel güzel. Bonfile fena değildi hatta. Sezar salatanın sosu gerçekten ançuezliydi hatta. Herşey iyiydi. Derken bir de ağzımını tatlandırsın diye bol meyveli olacağını hayal ettiğimiz berry crumble’ı ısmarladık. Ismarlamaz olaydık. Hem çok az meyveli, hem de fazla şekerli hamuru yeterince pişmemişti. Ne beklediğimiz tatlıydı ne de takmayıp yine de yenebilecek bir tatlı. Eve dönünce kitapları falan indirmek zorunda kaldım. Cobbler‘ın da crumble‘a çok yakın olduğunu farkedip, farkların anlamaya çalıştım. The House Cafe’ninkinin daha iyi olduğunu düşünmek zorunda kaldım. Bitki çayının metal tabak ve meyve dilimleriyle sunumunun oranınkiyle tıpatıp aynı olduğuna yeterince takamadım. Londra’da şube açmak isteyenlerin gerçekten The Door Groups’çular olup olmadığını hatırlamak için internette araştırmak zorunda kaldım, bulamadım. Ismarlamasaydık, daha güzel bir akşam olacaktı. Crumble 9.5 lira
www.kitchenette.com.tr
Haritada göster
April 16, 2007 11:00 pm · Yazan: selcuk · Kategoriler Balık / Deniz Mahsülleri, Meyhanede, Sağlıklı birşeyler
Didem Kilyos’ta babasının evinde arkadaşlarıyla akşamüstü yapacağı mangal için çağırınca, tabii ki Giray’la ben ilk varanlardık. Hatta kapı duvar. Meğersem millet öğlen gelmiş, soluğu sahilde rakı abi ve balık amcanın yanında almışlar, bol bol fotoğraf çekmişler. Resimlerini görünce bana kıskanma görevi düştü, sinirimden Hakan’la bir olup evi yaktık. Baca cayır cayır yandı, sonra kahraman edasıyla çatıya çıkıp hortumla söndürdüm. (Bknz. self-actualization)
Mecburen Pazartesi götürdü beni Uzunya’ya Didem. Resimlerin çekildiği masaları gösterdi aynı yer olduğuna inanayım diye. Ben de kandım, zaten önüme yemek geldikten sonra ne farkeder: güzel manzara, sakin bir lokanta, keyifli bir sohbet! 5 veya 6 saat oturduk, uzun uzun muhabbet ettik, hatta şömine başında meyve yiyip kayve bile içtik. Pek bir keyifliydi. Adam başı 50-60 lira verdik. Kira dahildi galiba. Pazarları yer olmuyormuş ama.
İlginçtir, Hıdrellez’de Güveyre Teyze Laden’i önce 500 lira ile kandırmaya çalıştı o akşam zıp zıp’a gitmesin diye. Baktı işe yaramıyor, Uzunya’da kahvaltı teklif etti. Anlaşılan o kadar iyi…
Haritada göster
April 14, 2007 10:22 pm · Yazan: eren · Kategoriler Meyhanede, Meze, Taksim-Beyoğlu'nda
Evveliyatını unuttuğum takdirde, bu sefer aslında memnun kaldım Zarifi’den. Yine Çağan İstanbul’da, yine şerefine toplandık. Mekan dopdoluydu. Açılalı birkaç yıl olmasına rağmen, anlaşılan insanları memnun ediyorlar ki büyük gruplar halinde gelmeye devam ediyorlar. Hatta şu sıralar anladığım kadarıyla sosteyik meyhane kavramı, belki de Zarifi’nin de öncülüğünde iyice popülerleşti ve daha da sosyetikleşti. Zarifi de bundan yararlanmayı becermiş. Şehrin göbeğinde herkeslerle beraber eğlence hissini veriyor. Başta, yani ben 9 gibi vardığımda sakin sakin oturan müşteriler ve çalan müzikle nasıl olacak da masalara çıkılan, göbek atılan bir ortama dönecek diye şaştık kaldık Ufuk’la ama tam da o oldu.
Ama bizim konumuz yemek. Esasen bol meze var tabii. Nevizade’deki devvv ortak mutfaktan birazcık farklı bir iki şey var. Soğuklardan topik, ahtapot, kırmızı biber, lakerda ve deniz börülcesini hatırlıyorum. Ahtapot bonkör mesela, zeytin ve domatesin arasına gizlenmiş parçacıklar şeklinde değil. Emre aniden sızmasını aç karna devirdiği rakıya değil, ahtapottan çok yemesine bağladı, bilemiyorum. Sıcaklardan da parmak şeklinde ıspanak köftesi ve puf böreği hatırlıyorum. Yemeği organize eden ve Zarifi’dekilerle on beş kere konuşan Zeynep, bir noktada bizim için seçtiği menünün bu olmadığını farkediyor. Çünkü sıra hayalindeki yaprak ciğere gelmiyor. Bu noktada gözlerime girdiler çünkü hiç gıklarını çıkarmadan bol ciğer ve unuttuğum bir iki ara sıcak daha getirdiler. Ana yemek olarak kuzu incik, bonfile veya çipura seçenekleri var. Arpa şehriyeli kuzu incik, alkol ve gürültüde arada kaynadı. Yoksa yeterince dağılmıyordu, çok tadı yoktu, vır vır vır.
Paranın çoğu limitsiz olan alkole gidiyor tabii. Masada herkes istediğini içiyor ve garsonlar cimri davranmıyor. Ama anladığım kadarıyla anlaşma veya sponsorluk dolayısıyla Burgaz’dan başka rakı seçeneği yok. Giritli gibi isteyene istediği rakıdan vermeleri bu hacimde işten değil ama ne yazık ki artık bu tür şeyler bile incelikten, idealistlikten sayılıyor.
Evveliyatı basit. İki üç yıl önce geldiğimizde mezeler de yemekler de servis de sıradandı ve pahalıydı. Bu sefer Koray’a 105 lira verdik erken kaçarken ama en azından artık rekabet olduğundan biraz silkinmişler.
Haritada göster
April 13, 2007 9:23 pm · Yazan: eren · Kategoriler Taksim - Talimhane, Yerel / Etnik yemekler, İlginç birşeyler
Giray bir iki ay önce Talimhane’de Musafir adlı Hint lokantasına gitmiş ve beğendiğin söylemişti. Yaz, dedim, yazmadı. Dubb’la ilgili yazım için yorum yazan biri de tahminen buranın butter chicken’ının dünya dışı olduğunu yazmıştı. Dolayısıyla, AKM konseri çıkışı ne annemi ne babamı ne kardeşimi Musafir’e ikna etmek zor olmadı. Önce eski sokağına sonra yeni taşındığı sokağa gittik. Bir masada iki İngiliz kız, bir masada bir Hintli ve iki Türk vardı.
Açtık, yanında nane masala sosuyla sebze samosa ve tavuk pakora iyi geldi. Samosanın hamuru, pakoranın nohut unuyla yapılması, Coca-Cola’nın yeni suyu Damla’nın birşeye benzeyip benzememesi gibi şeyler tartışırken oyalandık ama ana yemeklerin geciktiği hissine kapılmaktaydık. Geldiklerinde herşeyi unuttuk. Kuzu pirzola masala, sebzeli biryani, butter chicken yedik. Kuzu pirzola haff acılı, bol baharatlı ve lezzetli; biryani hafif baharatlı, safranlı ve doyurucu, butter chicken da bol kajulu sosuyla çok güzeldi. Hepsinin tadı vardı. Bazı yerler malzeme ne olursa olsun tadı olmayan yemekler yapar, birşey eksiktir ya hani. Burada tam tersi o “olmuş” dedirtecek şey vardı. Ana yemekleri yerken, yanımıza gelen restoran sahibiyle konuşunca nasıl olmuş da olmuş, fikir edindik. Meğer masalardan birinde oturan o Hintli, aslında yarı Hintli yarı Pakistanlı, Manchester doğumlu, 15 yıldır Türkiye’de yaşayan, restoranın sahibi İmran Rana imiş. Bize şakır şakır konuştuğu Türkçe’siyle Türkiye’ye gelişini, Yeditepe’de İngilizce ders verirken gastronomi bölümünde hint yemekleri ile ilgili de ders verdiğini, Hindistan’a ilk gidişini, restorana baharatları nasıl temin ettiğini, menüdeki yemekleri tutturana kadar ne uğraştıklarını, neden gulab jamun yapamadığını anlattı. İlginçti. Tatlı olarak yediğimiz havuç rendeli, iki çorba kaşığı miktarındaki gajar ka halwa (evet, helva) meğer çok çok havuç ve çok çok sütle çok saatte yapılırmış.
Gulab jamun lafını Selçuk açtı, olsa yerdim dedi. Bunun üzerine İmran bey hem tam yağlı condensed milk (konsantre süt??) olmadığından hem de orijinalinin inek değil manda sütü olmasından dolayı aynı tadı tutturamadıklarını anlattı. Ben de çok bilmiyordum bunun ne menem birşey olduğunu. Süt ve unla top yapılıp, kızartılan lokmamsı bir tatlı diye anladım. Sonra da gül suyu konuyormuş ama tatlı popülerleştikçe unutan bir adet sanki. Charles Perry akımındansanız da, gulab‘la gülsuyu arasındaki dilbilimsel ilişkiyi çözmekte zorlanmazsınız.
Kalkarken bir de fil biblosu hediye etti, üç vakte fotoğrafını koyacağım. (93 lira)
www.musafirindian.com
Haritada göster
April 13, 2007 10:23 am · Yazan: eren · Kategoriler Boğaz'da, Dışarıda / Bahçede, Kapananlar, Salata
Bazen yemek yediğim yerleri kendi beklentilerime göre mi değerlendireyim, yoksa İstanbul’da bulabildiğimin geneliyle mi karşılaştırayım şaşırıyorum. Ben ilginç, yeni, iyi birşeyler beklerken genelde asgari minimumları yerine getirmeleri ile tatmin olmak zorunda kalıyorum. Şimdi Garga yengeç keki yerine yengeç mücveri adını kullandığı ve menüsüne koyduğu için bir taraftan alkışlayasım geliyor, bir taraftan da önemsiz ve pahalı ve sadece iyi bir başlangıç gibi geliyor. Roka, ıspanak, portakal dilimleri ve cevizli tam kıvamında bir salata yaptıkları için bir taraftan “işte bu kadar basit” diyesim geliyor, bir taraftan da “geç bunları, daha ilginç, daha yaratıcı salatalar isteriz, en temel salatalar listelerindekini değil” diyesim geliyor. Şaşırıyorum yani nasıl değerlendireceğimi.
Yemekler bir yana, en üst katta bayağı esen balkona tek başıma oturunca, garson Yavuz beni eğlendirmek zorunda hissetti. Haftasonlarında günde 500 kişiye yetişmeye çalıştıkları, müşterilerin bazen çok zor olabildiğini falan anlattı. Bir iki masaya turist gelince kaçtım. Yoksa her katta iki kişi ile hafta içinde güzelmiş. Bir dahaki sefere yanıma meraklı birini alıp mutfak katında oturacağım. Mücver 16 lira.
www.garga-ist.com
Haritada göster
Daha eski yazılar »
